اگر شيعه حق است چرا در اقليت مي باشد و اكثريت مذهب تسنن را پذيرفته اند ؟

اولا كه هيچ گاه اكثريت نشانه حقانيت و اقليت نشانه خلاف آن نيست ، از زمان حضرت نوح تا عصر

حضرت محمد مومنان در اقليت بودند . در حالي كه نوح نهصد و پنجاه سال به تبليغ پرداخت ولي قرآن مي

فرمايد : «‌ و ما آمن معه الا قليل»  « جز اندكي به همراه او ايمان نياوردند »  و در آيه ديگر مي فرمايد « و

قليل من عبادي الشكور » « و اندكي از بندگان من سپاسگذارند »

همچنين خداوند در قرآن درباره پيروي از اكثريت هشدار مي دهد « اگر از اكثريت مردم روي زمين پيروي

كني تو را از راه خدا گمراه مي كنند »‌ « ان تطع اكثر من في الارض يضلوك عن سبيل الله » و نيز در جاي

ديگر آمده است كه « و ما اكثر الناس ولو حرصت بمومنين » « هر چند بكوشي اكثريت مردم ايمان نمي آوردند »

آري اگر حقانيت به جمعيت بود الان بزرگترين جمعيتها مربوط به چين و هند است كه اكثريت آنان را مادي

گرايان و بت پرستان را تشكيل مي دهند . و اگر بنا به اكثريت باشد كل مسلمانان نسبت به جمعيت جهان در اكثريت هستند .

و ما اگر در تاريخ بنگريم مي بينيم كه هميشه شيعه در مظلوميت ودر فشار بوده است . مثلا هنگامي كه

سلطان محمود تسلط يافت بر شرق خراسان به ريشه كن كردن دو گروه شيعه و معتزله همت گمارد و آثار

علمي و كتابخانه هاي بزرگ آنان را از بين برد تا اثري از شيعه و معتزله باقي نماند .

 و يا صلاح الدين ايوبي پس از خيانت به فاطميان تصميم بر قتل عام شيعه گرفت و گروه بيشماري از آنان

را كشت . (‌ اعيان الشيعه 3/30 و تاريخ الشيعه ص192)

نيز در دوران حكومت عثماني در زمان سلطان سليم به خاطر فتواي يك فقيه حنفي به نام نوح چهل هزار

شيعه در تركيه فعلي سر بريده شدند . ( الفصول المهمه ص 140 ، البلاد العربيه و الدوله العثمانيه ص 40 )

همچنين در دوران حكومت جزار در لبنان در جبل عامل حمام خون به راه افتاد ونسل كشي شيعه صورت

گرفت به گونه اي كه كتاب هاي آنان مدتها به جاي هيزم در تنور نانوايان مي سوخت . (‌ دائره المعارف

اللبنانيه ، فواد البستاني در شرح حال ابراهيم يحيي )‌ و بسياري از بزرگان شيعه مثل شهيد اول و ثاني

با فتواي برخي از معاندين به شهادت رسيدند ، و هنگامي ملك شاه سلجوقي و وزيرش پس از تحقيق و

بحث علماي شيعه و سني در محضر او شيعه شدند پس از مدتي آنها را كشتند . و بسياري ديگر از علما

و بزرگان و يا مردم عادي كه فقط به خاطر اينكه ولايت اميرالمومنين را قبول داشتند كشته شدند . و در

زمان خود اميرالمومنين و به گفته خود ايشان هم فقط هشت نفر شيعه بودند آنجايي كه اميرالمومنين

فرمود شيعه ما حسن و حسين و ابوذر و سلمان و مقداد و عمار و حذيفه و محمد بن ابي بكر است ،‌ آري

اين جمعيت شيعه با آن مظلوميتي كه درهنگام تاسيس داشت و آن كشتارهايي كه انجام شد واقعا

نشان از قدرت خدا دارد .

از همه اينها گذشته در كل قرآن يك آيه نمي يابيم كه گفته باشد بيشتر مردم مي فهمند يا فكر مي كنند

يا ايمان مي آورند و يا از بيشتر مردم يك تعريفي كرده باشد ما به چند نمونه اكتفا ميكنيم .

« و آيا چنين نيست كه هر بار آنها پيمانى (با خدا و پيامبر)بستند، جمعى با آن مخالفت كردند آرى،

بيشتر آنان ايمان نمى‏آورند» ( بقره‌آيه 100)

«اگر فرشتگان را بر آنها نازل مى‏كرديم، و مردگان با آنان سخن مى‏گفتند، و همه چيز را در برابر آنها جمع

مى‏نموديم، هرگز ايمان نمى‏آوردند; مگر آنكه خدا بخواهد! ولى بيشتر آنها نمى‏دانند » ( انعام 111)

« و بيشتر آنها را بر سر پيمان خود نيافتيم; (بلكه) اكثر آنها را فاسق و گنهكار يافتيم» (‌اعراف 102 )

« آگاه باشيد آنچه در آسمانها و زمين است، از آن خداست! آگاه باشيد وعده خدا حق است، ولى بيشتر

آنها نمى‏دانند » ( يونس 55)

« آنها كه بر خدا افترا مى‏بندند، درباره (مجازات) روز رستاخيز، چه مى‏انديشند؟! خداوند نسبت به همه

مردم فضل (و بخشش) دارد، اما اكثر آنها سپاسگزارى نمى‏كنند » (‌يونس 60)

« و بيشتر آنها كه مدعى ايمان به خدا هستند، مشركند» ( يوسف 106)

« آنها نعمت خدا را مى‏شناسند; سپس آن را انكار مى‏كنند; و اكثرشان كافرند» (‌نحل 83)

« و هنگامى كه آيه‏اى را به آيه ديگر مبدل كنيم ( حكمى را نسخ نماييم) - و خدا بهتر مى‏داند چه حكمى

را نازل كند- آنها مى‏گويند: «تو افترا مى‏بندى!» اما بيشترشان (حقيقت را) نمى‏دانند» ( نحل 101)

« يا مى‏گويند او ديوانه است؟! ولى او حق را براى آنان آورده; اما بيشترشان از حق كراهت دارند (و

گريزانند).» (مومنون آيه 70)

« آيا گمان مى‏برى بيشتر آنان مى‏شنوند يا مى‏فهمند؟! آنان فقط همچون چهارپايانند، بلكه

گمراهترند» ( فرقان آيه 44)

« در اين، نشانه روشنى است; ولى بيشترشان هرگز مؤمن نبوده‏اند » ( شعرا 8 ، 67 ، 103 ، 121 ،‌139

،‌158 ،174، 190، 223 يعني اين همه آيه در يك سوره نشان از اين دارد كه در زمان همه پيامبران آنان كه

به راه راست هدايت شده اند و طرفدار حق بوده اند اندك بوده اند )

« مسلما پروردگار تو نسبت به مردم، فضل (و رحمت) دارد; ولى بيشترشان شكرگزار نيستند » (‌نمل 73 )

« كه ثمرات هر چيزى (از هر شهر و ديارى) بسوى آن آورده مى‏شود؟! رزقى است از جانب ما; ولى ب

يشتر آنان نمى‏دانند» (‌قصص 57 )

« «حمد و ستايش مخصوص خداست!»اما بيشتر آنها نمى‏دانند » (‌عنكبوت 63)

« و ما تو را جز براى همه مردم نفرستاديم تا (آنها را به پاداشهاى الهى) بشارت دهى و (از عذاب او) بترسانى; ولى بيشتر مردم نمى‏دانند » ( سبا 28 )‌

« بگو: «پروردگار من روزى را براى هر كس بخواهد وسيع يا تنگ مى‏كند، (اين ربطى به قرب در درگاه او ندارد); ولى بيشتر مردم نمى‏دانند » (‌سبا 36 )

« و قبل از آنها بيشتر پيشينيان (نيز) گمراه شدند! » ( صافات 71)

« كتابى كه آياتش هر مطلبى را در جاى خود بازگو كرده، در حالى كه فصيح و گوياست براى جمعيتى كه

آگاهند! قرآنى كه بشارت دهنده و بيم دهنده است; ولى بيشتر آنان روى گردان شدند; از اين رو چيزى

نمى‏شنوند! » ( فصلت 3و 4)

« ما حق را براى شما آورديم; ولى بيشتر شما از حق كراهت داشتيد » (‌دخان 78)

« آنها كه صداى خود را نزد رسول خدا كوتاه مى‏كنند همان كسانى هستند كه خداوند دلهايشان را براى

تقوا خالص نموده، و براى آنان آمرزش و پاداش عظيمى است! (ولى) كسانى كه تو را از پشت حجره‏ها

بلند صدا مى‏زنند، بيشترشان نمى‏فهمند » ( حجرات 3و4)

« و براى ستمگران عذابى قبل از آن است (در همين جهان); ولى بيشترشان نمى‏دانند » ( نجم 47)

و بسياري ديگر از آيات كه اينجا مجال بيان آن نيست .

میلاد مبارک باد

دعا کنیم تا  ظهور آقا فرا رسد آنگاه عدل داد برقرار میگردد

اقا بيا و انتقام سيلي مادرت را از اين نااهلان و كافران زمانه بگير

براي ظهورش ۳ صلوات

رافضي يعني چه ؟

در پی مناظره فردی بنام قزوینی با مولوی عبدالمجید مرادزهی پیرامون شهادت دختر رسول خدا و شکست مفتضحانه مولوی در این مناظره که سبب تضعیف عقاید اهل سنت در کشور و حتی در منطقه گردیده است مبارزین حق انتقام خواهی از این مولوی که مدرس سطوح عالیه دروس دینی در حوزه علمیه مسجد مکی زاهدان میباشد را بر خود محفوظ می داند .

برخی از دوستان و همکاران شاخه اطلاعاتی مبارزین نیز در ایمیلی که به وبلاگ مبارزین ارسال نموده اند بیان  داشته اند که مولوی ها باید از مناظره با اهل تشیع پرهیز کنند زیرا در غیراینصورت خیلی از مردم استان بلوچستان به باطل بودن سخنان و اعتقادات مولوی ها پی برده و شیعه خواهند شد .

الف) ابن عباس مي گويد كه علم پيغمبر از علم خداي تعالي است و علم  علي از علم پيغمبر ميباشد و علم من از علم علي است و علم من وعلم صحابه در مقابل علم علي مانند قطره آبي است در هفت دريا .

خود عمر بن خطاب هم گفت كه اقضانا علي يعني علي در علم قضاوت دانا ترين ما است (‌بلكه درهمه علوم )‌

الف) ابن عباس مي گويد كه علم پيغمبر از علم خداي تعالي است و علم  علي از علم پيغمبر ميباشد و علم من از علم علي است و علم من وعلم صحابه در مقابل علم علي مانند قطره آبي است در هفت دريا .

خود عمر بن خطاب هم گفت كه اقضانا علي يعني علي در علم قضاوت دانا ترين ما است (‌بلكه درهمه علوم )‌

زیرا جوابی وجود ندارد و انها در مقابل حق مانند خر در گل فرو رفته اند.

اجماع دليل خلافت ابوبكر :

 در صحيح بخاري داستان سقيفه را از عمر چنين روايت كرده است : وقتي كه پيامبر از دنيا رفت خبر به ما رسيد كه انصار در سقيفه بني ساعده اجتماع كرده اند . من هم به ابوبكر پيشنهاد كردم كه بيا تا ما هم به برادران انصار خود بپيونديم . و ما خود را به سقيفه رسانديم ، علي و زبير و همراهان ايشان با ما نبودند . هنگامي كه به سقيفه رسيديم متوجه شديم كه طايفه انصار مردي را كه در گليمي پيچيده بودند و مي گفتند سعد بن عباده است و تب دارد با خود به آنجا آورده بودند . ما در كنار ايشان نشستيم و سخنران آنها برخاست و پس از حمد و سپاس خدا گفت (( نحن انصار الله )) ما ياران خداييم و نيروي رزمنده و به هم فشرده اسلام . شما گروه مهاجران مردمي به شماره ي اندك هستيد و ..... تا جايي كه يكي از انصار گفت شما مهاجران براي خود فرمانروايي برگزينيد و ما هم براي خود زمامداري انتخاب مي كنيم . در پي اين سخن بگو مگو وسر و صدا از هر طرف برخاست و چند دسته گي و اختلاف به شدت ظاهر گرديد . من از اين موقعيت استفاده كردم و به ابوبكر گفتم كه دستت را دراز كن تا با تو بيعت كنم . او هم دستش را پيش آورد و من با اوبيعت كردم . پس از اين كه از كار بيعت با ابوبكر فراغت يافتم به سوي سعد بن عباده هجوم برديم ...... ( در آخر اين داستان عمر مي گويد ) اگر كسي بدون كسب نظر و مشورت با مسلمانان با مردي به خلافت بيعت كند نه از او پيروي كنيد ونه از كسي كه با او بيعت شده . كه هر دو مستحق كشته شدن اند . ( صحيح بخاري كتاب الحدود باب رجم الحبلي 4/119 ، سيره ابن هشام 4/336 ، كنز العمال 3/139 حديث 2326)

آري پس با اين جمله آخر خود عمر بايد كشته شود چون عمر با سفارش ابوبكر روي كار آمد و حتي مشورت بين چند نفر هم نشد تا چه رسد به كل مسلمين . آيا حضرت علي ، سلمان فارسي ، ابوذر غفاري ، مقداد ، عمار ياسر و بسياري ديگر[1] جزء صحابه نبودند و نبايد در سقيفه حضور مي داشتند . حتي ابو سفيان هم حضور نداشت و از آنهايي كه در آن اجتماع حضور داشتند قبيله خزرج (يكي از قبايل انصار ) هرگز با ابوبكر بيعت نكردند و صحابه بزرگ پيامبر مالك بن نويره كه به دست خالد بن وليد كشته شد  و قبيله اش هرگز با ابوبكر بيعت نكردند . حال آيا اين اجماع بر سر خلافت است ؟

اگر ملاك در تعيين خليفه اجماع مردم است پس چرا اين اجماع در مورد خليفه دوم عملي نشد ؟ واگر ملاك وصيت خليفه قبل است پس چرا اين وصيت در مورد عثمان عملي نشد ؟  اگر بخواهيم حق را بيان كنيم بايد بگوييم كه فقط در مورد حضرت علي اجماع حاصل شد ، زيرا تمام مردم به ايشان روي آوردند و با ايشان بيعت كردند .

رسول خدا كه احق بود به اينكه صراط مستقيم و راه راست را به روي امت باز نمايد به گفته اهل سنت اين حق بزرگ را از گردن خود ساقط كرد و به امت واگذار نمود كه فقط چند نفري سياست بازي كنند و يكي از آنها با ديگري بيعت نمايد چند نفر ديگر از رفقا هم بيعت نمايند ازجمله قبيله اوس روي دشمني كه با قبيله خزرج داشت و اينكه مبادا آنها جلو بيفتند و سعد بن عباده امير گردد بيعت نمايند بعد مردم به مرور از ترس و يا طمع و با زور و تهديد به آتش زدن[2] و ... تسليم شوند و حكومتي برقرار شود . آن وقت اسم اين عمل را مي گذارند اجماع بر سر خلافت ، مگر خود اهل سنت نميگويند كه پيامبر فرمود اصحاب من مانند ستارگانند از هر كدام پيروي نماييد هدايت يافته ايد آيا اصحاب پيامبر همان سه نفر بودند ، آيا مردم يمن و طائف و مكه وساير بلاد جزو مسلمين نبودند كه حتي بزرگان آنان هم در روز سقيفه نبودند؟

اين ظلم است به تمام مردم جهان كه چند نفر به اسم اجماع شخصي را انتخاب كنند و تا قيامت بقيه مردم فقط ازآنها تبعيت كنند . چرا مردم زمانهاي ديگر حق انتخاب نداشته باشند ؟ مگر مردمي كه الآن هستند چه تفاوتي با مردم آن زمان دارند ؟ چرا اين مردم نبايد خليفه خود را طبق اجماع!!! انتخاب كنند ؟

اگر طريقي غير از انتصاب خداوند وجود داشته باشد نماد بارز ظلم است ، چون كه خليفه اي كه به وسيله مردم انتخاب مي شود فقط براي همان مردم بايد خلافت كند نه براي مردم 1400 سال بعد ، ولي اگر خليفه به وسيله خداوند نصب شود تا قيامت براي همه مردم خليفه و امام است ، همان طور كه امير المومنين علي بن ابي طالب عليه السلام را خداوند به وسيله پيامبر در غدير خم به مردم معرفي نمود .

بر فرض هم بيعت با ابوبكر از طريق اجماع همه مسلمين بود باز هم با اين كار حق انتخاب از مردم زمانهاي ديگر گرفته مي شود و اين نماد بارز ظلم است. ( كه البته هرگز اجماع صورت نگرفت؛ زيرا علاوه بر بني هاشم كه در مدينه بودند و بيعت نكردند مردم شهرهاي ديگر هم با ابوبكر بيعت نكردند و كساني مثل مالك بن نويره و قبيله او ،‌و يا سعد بن عباده هرگز با ابوبكر بيعت نكرند )

و از شاگردان عبدالهویج پس از اثبات شدن باطل بودن تمام عقاید این مذهب

دروغین (سنی) به جمع یاران مولا علی بن ابی طالب علیه السلام پیوست.

این حرکت را به ایشان تبریک عرض میکنم و امیدوارم در جهت اثبات حق تمام تلاش خود را پیش گیرند.

 ۳ ملعون در خلافت:

دليل اول : همراهي ابوبكر با پيامبر در غار

يكي از امتيازاتي كه ذهبي در تاريخ الاسلام براي ابوبكر به شمار آورده است و او را شايسته خلافت مي دانسته اين است كه ابوبكر با پيامبر در غار بوده است وآيه‌ي « ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَتَحْزَنْ إِنَّ اللّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ» در باره‌ي آنها نازل شده است ؟

حال سوال اينجاست كه :

درهر كجاي قرآن كه سخن از انزال و فرستادن سكينه و آرامش به ميان‌آمده است ، خداوند آن را براي پيامبر اكرم و همه مومنين قرار داده است اما چرا در آيه غار هيچ گونه مومنين را شركت نمي  دهد و فقط مي فرمايد آرامش براي پيامبر نازل شد « فَأَنْزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ» . آيا اين فضيلت به حساب مي آيد كه از دو نفر فقط براي يك نفر آرامش الهي و سكينه فرستاده شود ؟

حزن ابوبكر در مصاحبت با پيامبر اكرم در رفتن به غار به چه جهت بوده است ؟اگر در جهت اطاعت خدا بوده ، محال است كه پيامبر اكرم از آن نهي نمايد ، و اگر در جهت معصيت خدا بوده پس اين چه فضيلتي براي ابوبكر به حساب مي آيد ؟ در حالي كه خداوند در سوره يونس فرمود « أَلاَ إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ » (يونس 62) « آگاه باشيد اولياى خدا، نه ترسى دارند و نه غمگين مى‏شوند! »

آيا مصاحبت با حزن و اندوه درغار برابر است با  اينكه حضرت علي شب هجرت  بر سر جاي پيامبر خوابيد و جان فشاني كرد ؟ (چون براي پيغمبر از علي ( ع ) امين تر كسي نبود و او مي بايست امانات مردم را به آنها باز گرداند و همسران پيامبر و بقيه مسلمين را به مدينه ببرد . ) و در مورد حضرت علي به خاطر خوابيدن بر سر جاي پيامبر اين آيه نازل شد « وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ (بقره 207) » « بعضى از مردم  جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى‏فروشند; و خداوند نسبت به بندگان مهربان است. »

نكته بعدي اينكه تنها مصاحبت با رسول الله فضيلت و برتري نمي باشد ،‌ مگر ياران يوسف نبودند كه خدايان متعدد داشتند و يوسف آنها را نصيحت مي كرد و خداوند هم آنها را مصاحب يوسف خوانده است . « يا صاحبي السجن ءارباب متفرقون خير ام الله الواحد القهار » ،‌ مگر آن دو رفيق نبودند كه خدا آنها را مصاحب هم خوانده است ولي يكي به ديگري مي گفت كه به خدايي كه نخست از خاك و بعد از نطفه تو را آفريد و آنگاه مردي كامل و آراسته ساخت كافر شدي .

از همه اينها كه بگذريم ، آيا همراهي چند روزه برابري مي كند با كسي كه از اول عمر و از همان كودكي به وسيله پيامبر تربيت شده است . چون كه پيامبر و عباس به دليل تعداد زياد فرزندان ابو طالب نزد او رفتند تا او را در تربيت فرزند كمك كنند ،‌پيامبر حضرت علي را به عهده گرفت و عباس جعفر طيار را . و نيز روزي حضرت علي با پيغمبر بود كه ابوبكر و عمر و عثمان و ابو سفيان و معاويه و تمام مسلمين دين توحيد نداشتند و غرق در بت پرستي بودند ،‌ همانطور كه علماي اهل سنت (مثل طبري در تاريخ طبري 1/538 ) گفته اند كه اول كسي كه ايمان آورد علي بود .